SK'Novel

“....นายคิดว่าไงล่ะ...” เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะย้อนถามผมกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ฉันว่านายรักท่าน รักมากซะด้วย...ฉันพูดถูกมั๊ย” พูดจบจึงลอบสังเกตอาการของนที สายตาของร่างสูงมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นทีหัวเราะน้อยๆก่อนพูดออกมา

“...จะเรียกว่าถูกก็ถูกล่ะนะ แต่มันก็เป็นแค่เรื่องในอดีต ถึงตอนนี้จะยังรู้สึกอย่างนั้นอยู่ แต่ฉันก็แสดงออกไม่เป็นแล้วล่ะ ฉันยังคิดอยู่เลยว่าถ้านามสกุลจันทรเมฆากุลไม่โด่งดังในวงการธุรกิจ ในวันนี้ฉันอาจจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้” บรรยากาศขมุกขมัวรอบตัวนทีไม่เปลี่ยนไป นทีพูดจนผมคิดไปถึงสภาพของเด็กชายตัวเล็กๆที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทายาทสืบทอดกิจการของตระกูลอันยิ่งใหญ่เพียงคนเดียวแต่กลับถูกเลี้ยงดูให้อยู่แต่กับความเหงาและความอ้างว้าง

“ดีแล้วล่ะ” รอยยิ้มกระจ่างตาปรากฏขึ้นที่มุมปาก พีรพัธมองไปยังนทีแล้วยิ้มด้วยความยินดีตามคำพูด

“....” มือถือผ้าขนหนูหยุดทำหน้าที่โดยสิ้นเชิง นทีมองหน้าผมอึ้งๆหมอนั่นคงเดาไม่ถูกกับคำพูดที่ผมจะพูดต่อไปนี้ ผมว่าต่อไปทั้งๆที่ยังมองหน้าหมอนั่น

“ดีแล้วที่นายยังรักพวกท่านอยู่” ต่อให้โกรธ หรือเกลียดกันขนาดไหนความสัมพันธ์แม่ลูกก็ตัดขาดกันไม่ลงหรอก ผมเชื่อว่าอย่างนั้น

“พัด...” มือใหญ่เกือบเอื้อมมาสัมผัสถูกหน้า แต่ทันทีกับที่พีรพัธพูดขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“เพราะฉะนั้น นายก็กลับบ้านซะ” ร่างบางลุกขึ้นใช้สองมือผลักดันนทีไปที่ประตู

“ทำไมจู่ๆถึง...” ร่างสูงที่ถูกรุกแบบไม่ได้ตั้งตัวจึงไม่ได้ต่อต้านอะไรได้แต่ยอมก้าวเท้าไปตามทิศทางที่ถูกบังคับให้เดิน

“พอกลับไปถึงก็อย่าลืมไปปลอบแม่นายล่ะ ท่านกำลังรอนายอยู่ ถ้าไม่ให้รู้สึกว่าเรารักเขาก่อนแล้วเขาจะรักเราได้ยังไง จริงมั๊ย ทำตามที่ฉันบอก ถึงแม้แม่นายจะทำเฉยชากลับมาก็อย่าท้อ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง” พีรพัธยิ้มน้อยๆ ให้นที จนร่างสูงต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตาม ผงกหัวตอบรับอย่างว่าง่ายแล้วยอมให้พัดลูบหัวซักสองสามทีก่อนจะเดินออกไป

“ฉันเชื่อนะ ว่าท่านยังรักนายอยู่สุดหัวใจ นายนที”

......................................................................

“พัด ไปทานข้าวด้วยกันมั๊ย”

“พี่วุธ ทำไมจู่ๆ” การปรากฏกายของอาจารย์หนุ่มธุรกิจรัดตัวอย่างศราวุธในห้องพักครูต่างสาขา ทำให้พีรพัธประหลาดใจเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันจะถามอะไรต่อก็ถูกร่างสูงโปร่งของคนตรงหน้าดึงดันให้ทำตามที่บอก

“บังเอิญว่าพี่มีเรื่องจะพูดด้วยน่ะ” พีรพัธเดาไม่ได้เลยว่ามันจะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย แต่ความรู้สึกลึกๆกลับบอกว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ร่างบางทำตามคำพูดของอาจารย์หนุ่มก้าวออกจากห้องพักครูไปโดยไม่โต้แย้งใดใด

.....................................................................

ภายในโรงอาหารส่วนกลาง เสียงผู้คนเอะอะจอแจดังไปทั่ว กลิ่นอาหารหลากหลายชนิดผสมปนเปกันจนไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นอะไร ด้วยความขี้เกียจรอและไม่อยากอาหารพีรพัธจึงตัดสินใจฝากท้องกับร้านข้าวแกงที่มีคนต่อแถวน้อยที่สุดเช่นเดียวกับศราวุธที่เดินตามติดเขาเป็นตังเมอย่างกับกลัวว่าร่างบางจะหนีหายไปไหน ทั้งสองคนเลือกมุมเงียบๆซึ่งน่าจะเรียกว่าเสียงดังน้อยที่สุดในโรงอาหารเป็นที่นั่งพูดคุยสนทนากัน

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า” ทันทีที่หย่อนก้นลงนั่งพี่วุธก็ถามขึ้นมาเป็นประโยคแรก ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมถึงกับสะอึกและนึกไปถึงเรื่องเดียวที่เกิดขึ้นในหนึ่งสัปดาห์นี้

“เอ๋...เรื่องอะไรล่ะครับ” ผมไม่รู้ว่าพี่วุธถามหยั่งเชิงผมเพื่อให้ผมสารภาพออกมาเอง หรือว่ายังไม่รู้จริงๆ แต่ในเมื่อยังพอมีโอกาสรอดตัวผมก็ต้องหาทางคว้าไว้ล่ะนะ เพราะฉะนั้นผมจึงแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ถามพี่วุธไปทั้งอย่างนั้น

“เรื่องการสอนเด็กที่ชื่อนทีไงล่ะ” พอทำอ้อมพี่แกกลับแกล้งย้อนมาตรงๆทำเอาผมแทบจุกหงายหลังอยู่ตรงนั้น

“กะ...ก็ดีนี่ครับ ไม่มีปัญหาอะไร” ผมหมายถึงตัวเด็กนะครับ แต่แม่เด็กนั่นก็อีกเรื่อง

“หรอ....งั้นก็ดีแล้วล่ะ เพราะพี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อวานผู้ปกครองของเด็กที่ชื่อนทีอยู่ๆก็โทรมาหา แถมยังถามเรื่องของพัด พี่ตกใจหมดคิดว่าจะมีเรื่องอะไรซักอีก แต่เอาเข้าจริงเขากลับบอกว่าต้องการทำความรู้จักให้มากขึ้นเท่านั้นไม่มีอะไร พี่เลยงงว่าทำไมถึงไม่ไปถามกับเจ้าตัว....พัด...เป็นอะไรรึเปล่าน่ะทำไมหน้าซีดๆ” ระหว่างที่ร่ายยาวยิ่งกว่าบทสวดสรภัญญะ ศราวุธก็สังเกตเห็นท่าทางของคนตรงหน้าที่แปลกไป

“ปะ ป่าวครับ” ผมแค่กลัวว่าจะถูกไล่อออกเมื่อไหรเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมากมายหรอกครับพี่วุธ

“แต่สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ ไปหาหมอมั๊ย” ไม่พูดเปล่าเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากร่างบางเปรียบเทียบกับอุณหภูมิร่างกายตนเอง แต่รู้สึกว่าแค่ที่หน้าผากจะไม่พอมือของรุ่นพี่จึงเคลื่อนคล้อยลงมาที่พวงแก้มขาวซึ่งปรากฏรอยเลือดฝาดจางๆ

“พะ....พี่วุธผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ ปล่อยผมเถอะ” พัดกล่าวท้วงแต่ดูเหมือนจะไม่เข้าหูศราวุธ อาจารย์หนุ่มเลยยังคงสำรวจอาการต่อไป

“แก้ม ทำไมดูช้ำๆล่ะ ที่มุมปากก็ด้วย” รอยช้ำที่ส่ออาการเห็นชัดกว่าเมื่อวานถูกคนมองในระยะประชิดสังเกตเห็น

“รอยจากการกระทบกันกับผิวเนื้ออย่างรุนแรงน่ะครับ” อาจารย์หนุ่มจ้องมองริมฝีปากรุ่นน้องคนสนิทนิ่ง ปากพัดไม่ได้ขยับ แล้วเสียงมันมาจากไหนล่ะ ศราวุธเหลียวศีรษะมองไปรอบๆ เพื่อหาต้นทางของเสียง

หนึ่งครั้ง ไม่เห็นมีใครเลยนี่

สองครั้ง ก็ไม่มีอยู่นั้นแหละ

สามครั้ง....

“ผมอยู่นี่”

“เหยอ!!!! สะสะสะสงัด” ร่างที่โผล่พ้นขอบโต๊ะมาแค่ศีรษะ กล่าวขึ้นมาลอยๆให้คนหาจับทางถูก แต่ไม่นึกว่าจะได้ผลเกินคาดจนคนที่เป็นฝ่ายหาต้องร้องออกมาซะเสียงหลงและปล่อยมือจากการแตะต้องใบหน้าคนตรงข้าม

“ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ อย่าโผล่มาอย่างนี้ได้มั๊ยครูตกใจหมด หน้าตาเธอก็ทำให้ครูแทบหัวใจวายได้อยู่แล้ว นี่ยังจะโผล่มาแบบนี้อีก” พี่วุธกล่าวต่อว่าคนที่โผล่มาแต่หัวให้สยองขวัญแบบในละครศีรษะมารเล่น

“ผมยืนอยู่ตั้งนานแล้ว แต่คุณศราวุธกลับมองไม่เห็นเอง ผมเลยคิดว่าทางที่ดีที่สุดคือการส่งเสียงเรียกออกไปให้ได้ยิน แล้วผมก็ส่งเสียงออกไปแต่คุณศราวุธกลับไม่ทราบเสียทีว่าเป็นใคร ผมเลยต้องโผล่ศีรษะออกมาและแล้วผมก็รู้ว่าทฤษฎีการเรียกแค่เสียงไม่สามารถใช้ได้ผลกับคุณศราวุธ” จอมตั้งทฤษฎีสงัดกล่าวสรุปทฤษฎีตนเองอย่างย่อ

“ว่าแต่มาที่นี่มีธุระอะไรกับครูล่ะ”

“เปล่าครับ คนที่มีธุระกับคุณศราวุธไม่ใช่ผม แล้วก็ไม่มีใครที่มีธุระกับคุณศราวุธ มีแต่คนที่มีธุระกับคุณพีรพัธ ส่วนผมเป็นแค่คนนำทางเฉยๆ” ยังไม่ทันที่นิ้วชี้สีซีดจะนำทางไปยังบุคคลที่เคยยืนอยู่ด้านหลัง แต่ร่างๆนั้นกลับเดินเฉี่ยวขึ้นมาด้านหน้าคว้าข้อมือพีรพัธจับฉุดให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้

“นะ นที” ร่างสูงใหญ่ในชุดไปรเวทเสื้อยืดคอกลมสีเหลืองอ่อนกางเกงยีนส์สีซีดขณะนี้มีใบหน้าที่แม้แต่พีรพัธยังไม่สามารถบรรยายอารมณ์ได้ถูก นทีกำข้อมือเล็กแน่นจนเจ็บ

“เฮ้ย เจ็บนะเนี่ย แล้วนั่นจะพาฉันไปไหนน่ะ” นทีนิ่งตอบพัด ก่อนลากออกไปจากโรงอาหาร

“นั่นสิจะพาพัด....ไป...ไหน...น่ะ” ศราวุธกล่าวเก้อเพราะสองคนนั้นห่างไปไกลเสียแล้ว

.....................................................................................